Flawia

Lucynka urodziła się jako jedyna suczka w miocie, więc właściwie od pierwszego dnia jej życia było wiadomo, że zostanie z nami. Marzyłam, że wyrośnie z niej elegancka, wysoka suczka…

Ale… jak to często w mojej historii z dogami bywa, pojawiło się kolejne „ale”.

Zdecydowałam, że Lucynka nie zostanie suką hodowlaną. Została po prostu naszym psem — by towarzyszyć nam w codziennym życiu. Po raz kolejny zaufałam swojej intuicji, gdyż po latach okazało się, że u Lucynki rozwinęły się jaskra oraz PRA — dwie poważne choroby oczu, które mogłyby odziedziczyć jej dzieci.

Lucynka jest niezwykle łagodną i delikatną suczką. Całą sobą zdaje się mówić światu: „Nie przekraczam twoich granic i proszę, uszanuj moje.”

Kiedy jeździłyśmy na wystawy, mogła chodzić ze mną bez smyczy. Trzymała się blisko i właściwie nie odstępowała mnie na krok. Uwielbiałam zabierać ją także na grzyby do lasu. Nigdy nie musiałam się martwić, że gdzieś pobiegnie czy samodzielnie się oddali. Pięć metrów ode mnie było dla niej już wystarczająco daleko. Zawsze chciała wiedzieć, gdzie jestem.

Dzisiaj Lucynka żyje w zupełnej ciemności. Nie widzi już nic, a mimo to każdego dnia próbuje odnaleźć się w swoim świecie i radzi sobie najlepiej, jak potrafi.

Dzielna moja, malutka dziewczynka.

Skończyła już dziewięć lat. I mam tylko jedno życzenie — żeby jeszcze długo mogła nam towarzyszyć w naszej zwyczajnej codzienności. ❤️